Τρίτη, 25 Δεκεμβρίου 2012

Χριστουγεννιάτικη Θ. Λειτουργία στον Άγιο Γεώργιο Λάμπαινας

(φωτ. από τη Λειτουργία)
Η φορητή εικόνα της Γέννησης από το παλιό τέμπλο του ναού. Αυγοτέμπερα σε ξύλο, α΄ήμισυ 19ου αιώνα (περί το 1840). Φυλάσσεται στη Λάμπαινα.

Πέμπτη, 20 Σεπτεμβρίου 2012

Η εικόνα της Παναγίας της Βουλκανιώτισσας στη Λάμπαινα (ΦΩΤΟ)

Υποδοχή της Εικόνας στον Άγιο Ιωάννη Λάμπαινας
Η Εικόνα της Βουλκανιώτισσας στη "Ρούγα" της Άνω Λάμπαινας...
Οι φωτογραφίες προέρχονται από το http://www.amen.gr/index.php?mod=news&op=article&aid=10469

Κυριακή, 12 Αυγούστου 2012

Κυκλοφοριακές ρυθμίσεις προς Μονή Βουλκάνου...

Για την διευκόλυνση των προσκυνητών κατά τη μετάβασή τους στη Μονή Βουλκάνου, από τις 5.30 το απόγευμα της Τρίτης 14 Αυγούστου μέχρι τις 12 τα μεσάνυχτα της Τετάρτης 15 Αυγούστου, θα ισχύουν οι εξής κυκλοφοριακές ρυθμίσεις: Η άνοδος όλων των οχημάτων θα επιτρέπεται μόνο από: α) Λάμπαινα - Αρχαία Μεσσήνη - Μονή Βουλκάνου, β) Λάμπαινα - Κακοπέτρι - Μονή Βουλκάνου, γ) Λάμπαινα - Νιοχώρι - Αρχαία Μεσσήνη - Μονή Βουλκάνου. Η κάθοδος θα γίνεται από: Μονή Βουλκάνου - γέφυρα Βαλύρας. Επιπλέον, θα απαγορεύεται η κυκλοφορία των οχημάτων προς την Παλαιά Μονή Βουλκάνου, από τις 6 το απόγευμα της Τρίτης μέχρι τη 1 μετά τα μεσάνυχτα της Τετάρτης.

Κυριακή, 17 Ιουνίου 2012

ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΕΚΛΟΓΩΝ 17.6.2012 από Ε.Τ. Λάμπαινας

Ψήφισαν :210 Έγκυρα: 210 Άκυρα: - Λευκά: 2 Έλαβαν: Νέα Δημοκρατία: 109 ΣΥ.ΡΙΖ.Α :45 ΠΑ.ΣΟ.Κ. : 17 ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ: 10 ΛΑ.Ο.Σ.: 1 ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ: 8 ΚΚΕ: 7 ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ, ΞΑΝΑ: 4 ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ: 5 ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ: 1 ΠΕΙΡΑΤΕΣ: 1

Κυριακή, 6 Μαΐου 2012

Αποτελέσματα Βουλευτικών Εκλογών Ε.Τ. Λάμπαινας

Ψήφισαν : 206 ΑΚΥΡΑ:1 ΛΕΥΚΑ:1 ΝΕΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ: 89 ΠΑΣΟΚ: 24 ΣΥΡΙΖΑ : 24 ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ : 14 ΚΚΕ : 10 ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ : 10 ΟΙΚΟΛΟΓΟΙ - ΠΡΑΣΙΝΟΙ : 7 ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ : 6 ΛΑ.Ο.Σ. : 6 ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΣΥΜΜΑΧΙΑ : 3 ΠΕΙΡΑΤΕΣ :2 ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ: 2 ΔΡΑΣΗ - ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΗ ΣΥΜΜΑΧΙΑ :2 ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΞΑΝΑ: 2 ΟΧΙ : 2 ΑΝΤΑΡΣΥΑ : 1

Τετάρτη, 25 Απριλίου 2012

Αριστεροί υπέρ Δράσης...

Γράφει ο Θανάσης Κουραβέλος*
Ενηλικιώθηκα πολιτικά μέσω της πολιτικής οικολογίας και του αναρχισμού. Αν και συνεχίζει να με απασχολεί το οικολογικό ζήτημα, έχω πλέον εγκαταλείψει τον αναρχισμό, όπως και την ευρύτερη άκρα αριστερά. Τα τελευταία χρόνια, συνειδητοποίησα ότι, όποια πολιτική ταυτότητα και αν επιλέξω, ο φιλελευθερισμός χρειάζεται να κατέχει μια προεξάρχουσα θέση. (Μιλώντας για φιλελευθερισμό εννοώ κυρίως την κριτική σκέψη και την απόρριψη του καταναγκασμού, δηλαδή τον πολιτικό φιλελευθερισμό.) Η απέχθειά μου για τη βία και η αναγνώριση ότι η ύπαρξη κανόνων/εξουσίας όχι μόνο δεν αποκτηνώνει αλλά αντίθετα εκπολιτίζει τους ανθρώπους, με «πέταξαν» εκτός αναρχισμού. Διαβάζοντας το Η μαύρη βίβλος του κομμουνισμού, υποχρεώθηκα να αναγνωρίζω ότι ο κομμουνισμός, όχι χωρίς λόγο, υπήρξε το πιο τερατώδες σύστημα κυριαρχίας που εφαρμόστηκε ποτέ. Η βαθιά μου όμως πεποίθηση ότι, αναμεταξύ άνισων, ο ισχυρός θα τείνει πάντοτε να εκμεταλλεύεται τον αδύνατο (Θουκυδίδης), μου υπενθύμιζε μοιραία τη σπουδαιότητα της ισότητας. Ο ελληνικός όμως σοσιαλισμός δε μου αφήνει και πολλά περιθώρια για να δηλώνω περήφανα αριστερός. Δυστυχώς, το σοσιαλιστικό κίνημα, εισερχόμενο στην Ελλάδα, προσαρμόστηκε στην ντόπια νοοτροπία. Έτσι, αντί να γίνουν οι Έλληνες σοσιαλιστές, έγιναν οι σοσιαλιστές Έλληνες. Πιο συγκεκριμένα, ο σοσιαλισμός στη χώρα μας δεν έγινε αντιληπτός ως κοινωνιοκεντρισμός (έμφαση σε απρόσωπους θεσμούς δικαίου δεσμευτικούς για όλους) αλλά ως παρεοκεντρισμός (έμφαση σε επιμέρους «εξαιρέσεις» βάσει προσωπικών σχέσεων και παρεών). Άλλωστε, έτσι εξηγείται «γιατί [στον τόπο μας] αποτυχαίνουν οι συνεταιρισμοί και πετυχαίνουν οι συντεχνίες» (Αρ. Δοξιάδης). Οι υποστηρικτές του ΠΑΣΟΚ, και όλοι γενικά οι Έλληνες, βιώσαμε το σοσιαλισμό ως απαίτηση να τα «φάμε όλοι μαζί» εδώ και τώρα, ως δηλαδή «καταναλωτικό σοσιαλ-λαϊκισμό», σύμφωνα με μία από τις πιο εύστοχες αποτιμήσεις της πρόσφατης νεοελληνικής κοινωνικότητας (Ν. Μαραντζίδης). Γενικά μιλώντας, ο ελληνικός σοσιαλισμός απέκτησε ανατολίτικα χαρακτηριστικά, μετατρεπόμενος έτσι σε «εμπροσθοφυλακή της παράδοσης» (Στ. Ράμφος). Δεν αναφέρεται θαρρετά και υπερήφανα στην πολυπόθητη μετεξέλιξη του ευρωπαϊκού χώρου στις Ενωμένες Πολιτείες της Ευρώπης. Προτιμά, αντ’ αυτού, να φλερτάρει με τους εγχώριους εθνικισμούς (αντιευρωπαϊσμός, αντιαμερικανισμός, αντιδυτικισμός). Δεν αγκαλιάζει με θέρμη το νεοτερικό επίτευγμα των ατομικών δικαιωμάτων. Προτιμά να τα απαξιώνει ως «αστικά», αγνοώντας την πανανθρώπινη, οικουμενική τους διάσταση. Δε συντάσσεται με τις φιλελεύθερες επαναστάσεις της Δύσης (Αγγλική, Αμερικανική, Γαλλική). Τις «ξεπετά» ως «αστικές», αγνοώντας το δημώδη χαρακτήρα τους. Προτιμά, δυστυχώς, να προσβλέπει στις υπάρξασες κομμουνιστικές δεσποτείες της Ανατολής. Καλύπτομαι συνολικά από τη Δράση και τη Φιλελεύθερη Συμμαχία (Δ-ΦΣ); Όχι. (Οι συμβιβασμοί όμως που θα συνεπαγόταν η ένταξή μου σε κάποιο άλλο κόμμα θα ήταν σαφώς επαχθέστεροι.) Πιο συγκεκριμένα τώρα, η άμβλυνση της προοδευτικότητας στη φορολογία εισοδημάτων, η ολική σχεδόν κατάργηση της φορολόγησης στην περιουσία και η επικέντρωση στην ιδιωτική επιχειρηματικότητα και την ανάπτυξη δε με βρίσκουν, κατ’ αρχήν, σύμφωνο. Παρόλα αυτά, έχω τη σοβαρή υποψία, ότι πολιτικές όπως αυτές των Δ-ΦΣ μπορούν να οδηγήσουν, τουλάχιστον στη σημερινή συγκυρία και έστω από τα «δεξιά», σε σημαντικές αριστερές πρόνοιες. Οφείλουμε να παραδεχτούμε, ότι, όπου εφαρμόστηκαν πολιτικές οικονομικής απελευθέρωσης, η άνοδος του βιοτικού επιπέδου για το σύνολο των κοινωνικών ομάδων, έστω και ανισομερώς, υπήρξε θεαματική. Σε γενικές γραμμές, όσο κι αν με «πονάει» ιδεολογικά, παράγουμε περισσότερο όταν δουλεύουμε για τον εαυτό μας παρά για το σύνολο, επιλέγουμε τη χλιδή παρά τη λιτότητα, ενώ δυστροπούμε όταν μας ζητείται να επιδείξουμε χειροπιαστή αλληλεγγύη στους μη προνομιούχους. Στην Ελλάδα, είναι η λαϊκιστική αριστερά, με την ιδεολογική της ηγεμονία, που ευθύνεται περισσότερο για τη σύγχρονη δοκιμασία. Κατείχε όχι μόνο την κυβερνητική εξουσία (βλέπε το σοσιαλ-λαϊκιστικό ΠΑΣΟΚ και την πασοκοποιημένη ΝΔ) αλλά και τη μόνη πραγματική: τη δυνατότητα να καθορίζει προνομιακά ποιο είναι το «σωστό» και ποιο το «λάθος» στις συνειδήσεις των απλών ανθρώπων. Στη δημόσια πολιτική όμως δεν ισχύει το «κάποτε αριστερό, πάντοτε αριστερό». Αυτό που κάποτε υπήρξε αριστερό μπορεί σήμερα να συνιστά αδικία, με χαρακτηριστικότερο παράδειγμα αυτό του δημόσιου τομέα. Αντί για ένα μηχανισμό υπηρεσίας των αδύνατων, είχαμε την ανάδυση μιας νέας, πολυπληθούς αυτήν τη φορά, τάξης προνομιούχων, της δημοσιοϋπαλληλικής γραφειοκρατίας, η οποία μάλιστα έφθασε να ανταγωνίζεται σε νεοπλουτίστικη χυδαιότητα τις ανώτερες εισοδηματικές τάξεις. Στην Ελλάδα, δεν έφταιξε ο υπερφιλελευθερισμός, αλλά ο υπεραριστερισμός. Άλλωστε, «τα πολλά που έφαγαν οι λίγοι [πλούσιοι] ήταν [συνολικά] λιγότερα από τα λίγα που έφαγαν οι πολλοί [μεσαίοι]» (Π. Μανδραβέλης). Αν ο κ. Λάτσης πρόσθεσε δέκα ακόμα αυτοκίνητα στα εκατό που είχε, ο μέσος Έλληνας, αριστερός ή δεξιός, πρόσθεσε δύο στο ένα που ήδη είχε. Τόσο ηθικά όσο και δημοσιονομικά, νομίζω, ότι η εξυγίανση χρειάζεται να ξεκινήσει από τον περιορισμό της ασυδοσίας των μεσαίων στρωμάτων και δευτερευόντως των πλούσιων και των μεγάλων κομμάτων. Βρίσκω πολύ πιο σκανδαλώδες ότι δεχόμουν να πληρώνομαι πλασματικές υπερωρίες όταν εργαζόμουν ως δημόσιος υπάλληλος στον Υποκατάστημα ΙΚΑ Κυπαρισσίας από την οποιαδήποτε απάτη μεγαλοεπιχειρηματία ή πολιτικού. Θα προτιμούσα, βεβαίως, την παραπάνω κριτική ανάλυση να την αποδεχόταν, μέσες άκρες, ως εύλογη ένα αριστερό κόμμα. Θα προτιμούσα η σημερινή κοινή λογική να είναι αριστερή. Δυστυχώς, όμως, κάτι τέτοιο δεν ισχύει. Και όταν μιλάω πλέον για Αριστερά, αναφέρομαι σε όσες εκδοχές της επιδιώκουν τη δημιουργική σύνθεση των επιτευγμάτων του Διαφωτισμού και της σύγχρονης Κοινωνίας των Πολιτών. Σε αυτές, εντάσσω, για παράδειγμα, τη Σοσιαλδημοκρατία, το φιλελεύθερο σοσιαλισμό των Ροσέλι και Μπόμπιο, τον κοινωνικό πολιτειοκρατισμό των Ζιντέ και Μπουρζουά, τον κοινωνικό φιλελευθερισμό των Χόμπχαουζ και Γκρην και πιο πρόσφατα το συμβιωτισμό του Καγιέ. Εδώ, αξίζει να αναφερθεί και η περίπτωση του προοδευτικού ή εξελικτικού φιλελευθερισμού του Τζων Στιούαρτ Μιλλ, ο οποίος 150 χρόνια πριν ασχολήθηκε σε βάθος με το εργατικό, το ιδιοκτησιακό, το φεμινιστικό, το οικολογικό και το τεχνολογικό ζήτημα. Η περίπτωση του Μιλλ δείχνει ότι ο φιλελευθερισμός δύναται να εξελιχθεί μεταρρυθμιστικά σε έναν ηθικό σοσιαλισμό. Καταδεικνύεται έτσι ότι η συνεπής υπεράσπιση της ελευθερίας θα μπορούσε, ή κατά τη γνώμη μου είναι ανάγκη, να οδηγήσει στην ίση ελευθερία για όλους, στο σοσιαλισμό. Ο σοσιαλισμός αναδεικνύεται, με αυτό το σκεπτικό, ως ο προνομιακότερος συνεχιστής της φιλελεύθερης παράδοσης! Οφείλω πλέον να παραδεχτώ ότι η ειρηνικότερη και, εν τέλει, ανθρωπιστικότερη οδός προς το σοσιαλισμό είναι ο πολιτικός φιλελευθερισμός. Πιο εύκολα μπορούμε να φθάσουμε στην ισότητα μέσω της ελευθερίας παρά το αντίστροφο. Από τα «δεξιά» υπάρχουν κάποιες σοβαρές πιθανότητες να καταλήξουμε στα αριστερά. Από τα άκρα αριστερά καταλήγουμε, σχεδόν πάντοτε, στα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Το διακύβευμα όμως αυτών των εκλογών δεν είναι η κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής, η κατάργηση των διαφοροποιημένων αμοιβών και του κληρονομικού δικαιώματος ή η εξίσωση –όχι «ομοιομορφοποίηση»– των συνθηκών ζωής. Με τις ιδέες αυτές, αν και μπορούμε να συνεχίζουμε να αναμετριόμαστε, δεν υπάρχει σοβαρός λόγος να φανατιζόμαστε, από τη στιγμή ειδικά που η συντριπτική πλειονότητα της κοινωνίας παραμένει ασυγκίνητη απέναντί τους. Τα «ταπεινότερα» αλλά θεμελιωδέστερα διακυβεύματα αυτών των εκλογών είναι η παραμονή μας στην Ευρώπη, η εμπέδωση μιας νοοτροπίας ατομικής ευθύνης, διαλόγου και σεβασμού των νόμων όπως επίσης και η συμβολική όσο και φυσική αποδόμηση του κομματικού κράτους των κολλητών. Με τις πολιτικές των Δ-ΦΣ εξασφαλίζονται τρεις ουσιώδεις προϋποθέσεις για έναν πολιτισμένο δημόσιο βίο: κατάργηση της φτώχιας μέσω κάποιου είδους κατώτατο εγγυημένο εισόδημα, ελευθερία γνώμης για όλους και Κράτος Πολιτών. Επιπλέον, εξίσου σημαντικά, εξασφαλίζεται ένας από τους πιο έντιμους συμβιβασμούς εργασίας-εργοδοσίας, ανάλογος δηλαδή με εκείνον στα κράτη της βορειοδυτικής Ευρώπης με ισχυρή σοσιαλδημοκρατική παράδοση. Αυτά, προς το παρόν, μου αρκούν και με το παραπάνω. Από εκεί και πέρα, όταν διασφαλίσουμε αυτά τα «ταπεινά», συζητάμε για το κάτι παραπάνω – εάν βέβαια ενδιαφερθεί η κοινωνία. Ο πολιτικός φιλελευθερισμός υπήρξε το πιο αναστοχαστικό/κριτικό κίνημα του Διαφωτισμού, γι’ αυτό και παραμένει το πιο υποσχόμενο. Άλλωστε, «όποιος ελεύθερα συλλογάται, συλλογάται καλά» (Ρήγας). Τέλος, ενώ ο χριστιανισμός και ο κομμουνισμός επαγγέλθηκαν την ανθρωπιά, ο πολιτικός φιλελευθερισμός ήταν αυτός που στοιχειωδώς αλλά ουσιωδώς την πραγμάτωσε (κατεδάφιση των απολυταρχιών, διάκριση των εξουσιών, συντάγματα, ατομικά δικαιώματα, ανεξιθρησκεία, διαχωρισμός κράτους και εκκλησίας, αναμόρφωση του δικαστικού και σωφρονιστικού συστήματος και τόσα άλλα). Εάν, όπως ισχυριζόταν ο Ζαν Φρανσουά Ρεβέλ, οι θανάσιμοι εχθροί του σοσιαλισμού είναι ο κομμουνισμός και ο εθνικισμός (και όχι τόσο ο καπιταλισμός!), τότε ο συνασπισμός των Δ-ΦΣ αποτελεί μία από τις πιο ευνόητες πολιτικές μου στέγες. Χρόνια τώρα λοιδορούσα το φιλελευθερισμό. Με τη δημόσια υποστήριξή μου στη Δράση και τη Φιλελεύθερη Συμμαχία αναγνωρίζω το λάθος μου. *Ο Θανάσης Κουραβέλος είναι ιδιωτικός υπάλληλος και υποψήφιος του συνδυασμού Δράσης – Φιλελεύθερης Συμμαχίας στη Β΄ Εκλογική Περιφέρεια Αθηνών.

Σάββατο, 18 Φεβρουαρίου 2012

Μεσσηνιακός θησαυρός στα κλεμμένα της Ολυμπίας, σύμφωνα με την Ξ. Αραπογιάννη

Μεσσηνιακός θησαυρός στα κλεμμένα της Ολυμπίας, σύμφωνα με την Ξ. Αραπογιάννη      
Το χρυσό δαχτυλίδι που είχε βρεθεί σε ανασκαφή στην Αρχαία Θουρία
Μεσσηνιακό είναι ένα από τα αρχαιολογικά εκθέματα που εκλάπησαν χθες από το Μουσείο της Ολυμπίας. Πρόκειται για ένα χρυσό δαχτυλίδι που είχε βρεθεί στις ανασκαφές της Θουρίας και μέχρι το 2004 φυλασσόταν στο Μπενάκειο Αρχαιολογικό Μουσείο Καλαμάτας.
Σοκαρισμένη από την είδηση της κλοπής είναι η πρώην διευθύντρια της ΛΗ’ Εφορείας Κλασικών και Προϊστορικών Αρχαιοτήτων Ξένη Αραπογιάννη, όπου για δύο δεκαετίες περίπου υπηρέτησε και ως διευθύντρια της Ζ’ ΕΠΚΑ έχοντας υπό την εποπτεία της και την δημιουργία του Μουσείου Ιστορίας των Ολυμπιακών Αγώνων στην Ολυμπία το 2004.
Η κ. Αραπογιάννη μιλώντας στην "Ε" τόνισε: «Δεν πίστευα ποτέ ότι θα είχαμε μια τέτοια μεγάλη καταστροφή. Σχετικά με το συγκεκριμένο αρχαιολογικό θησαυρό, ήταν ένας χρυσός σφραγιδοδακτύλιος που είχε βρεθεί στις ανασκαφές των μυκηναϊκών τάφων της Θουρίας τη δεκαετία του ’80. Πρόκειται για ένα από τα καλύτερα εκθέματα του μουσείου καθώς είχε μια μοναδική παράσταση ταυροκαθαψίων -δηλαδή παράσταση ανδρών που παλεύουν με ταύρους. Επειδή το συγκεκριμένο μουσείο είναι της Ιστορίας των Ολυμπιακών Αγώνων θεωρήθηκε ότι συνδέεται άμεσα με τους αγώνες και μεταφέρθηκε εκεί το 2004 από το Μπενάκειο Μουσείο της Καλαμάτας».

Παρασκευή, 17 Φεβρουαρίου 2012

Από την Αρχαία Άνθεια το χρυσό δαχτυλίδι που έκλεψαν στην Αρχαία Ολυμπία...

Ανάμεσα στα ευρήματα που εκλάπησαν είναι ένα χρυσό μυκηναϊκό δακτυλίδι-σφραγιδόλιθος, προϊόν ανασκαφής από την ΄Ανθεια Μεσσηνίας, για το οποίο είχε υποβληθεί αίτημα παράδοσής του στο Αρχαιολογικό Μουσείο της Μεσσηνίας, το οποίο δεν έχει γίνει δεκτό. Μάλιστα αυτό ήταν το μοναδικό χρυσό αντικείμενο στο μουσείο της Αρχαίας Ολυμπίας που στόχευσαν οι δράστες.

http://www.tovima.gr/society/article/?aid=444284

Δευτέρα, 13 Φεβρουαρίου 2012

Παραίτηση Μεσσηνίας Χρυσοστόμου από το "Διάλογο" και τις Συνοδικές Επιτροπές

Δελτίο Τύπου της Ι.Μ.Μεσσηνίας
Την παραίτησή του υπέβαλε σήμερα 13-2-2012, στην Ιερά Σύνοδο της Εκκλησίας της Ελλάδος, ο Σεβ.  Μητροπολίτης Μεσσηνίας κ. Χρυσόστομος, από κάθε θέση – μέλους των Μονίμων και Ειδικών Συνοδικών Επιτροπών (Νομοκανονικών και Δογματικών Ζητημάτων, Διορθοδόξων και Διαχριστιανικών Σχέσεων, και Παρακολουθήσεως Ευρωπαϊκών Θεμάτων), καθώς επίσης και από του Εκπροσώπου της Εκκλησίας της Ελλάδος στον επίσημο Θεολογικό Διάλογο, στο Forum των Ευρωπαϊκών Εκκλησιών και στο Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών.

Ο Μητροπολίτης οδηγήθηκε στην απόφαση αυτή, επειδή, όπως χαρακτηριστικά αναφέρει στο κείμενο της παραίτησής του : "Η ιδιοτέλεια και η σκοπιμοτητα τείνουν να χαρακτηρίσουν τον εκκλησιαστικό τρόπο του ζην και η ανωριμότητα και η μετριότητα κατέστησαν κριτήρια λειτουργίας των εκκλησιαστικών θεσμών".

Τέλος, εκφράζει την ελπίδα, οι αντικαταστάτες του να συμβάλλουν καλύτερα, ουσιαστικότερα και περισσότερο αξιόπιστα το έργο των ως άνω Επιτροπών και Διαλόγων.

Τρίτη, 7 Φεβρουαρίου 2012

Μητροπολίτης Μεσσηνίας κατά του Μητροπολίτη Γλυφάδας...

http://www.amen.gr/index.php?mod=news&op=article&aid=8323

του Νίκου Παπαχρήστου

Με ένταση, διαξιφισμούς και αντιπαραθέσεις Ιεραρχών για την απόφαση της Ιεράς Συνόδου αναφορικά με την υπόθεση του ηγουμένου της Ιεράς Μονής Βατοπαιδίου Εφραίμ έπεσε η «αυλαία» της καθιερωμένης εκδήλωσης της Ιεράς Συνόδου προς τιμήν του Ιερού Φωτίου, στο Διορθόδοξο Κέντρο της Εκκλησίας της Ελλάδος στην Πεντέλη.

Η ένταση ξεκίνησε στο τέλος της εκδήλωσης, αμέσως μετά το σχόλιο του Αρχιεπισκόπου Ιερωνύμου για το ζήτημα της φιλανθρωπίας της Εκκλησίας. Ο Μητροπολίτης Μεσσηνίας Χρυσόστομος – που είχε δεχθεί την κριτική κάποιων αδελφών του Ιεραρχών για τις αναφορές στην ομιλία του, περί μοναχισμού και εκκοσμίκευσης, που «φωτογράφιζαν» και την υπόθεση της Μονής Βατοπαιδίου – θέλησε να δώσει την απάντησή του, παρά το γεγονός ότι – όπως είπε – δεν είχε σκοπό να μιλήσει συγκεκριμένα για την υπόθεση Εφραιμ. «Επειδή προκλήθηκα όμως θα απαντήσω», είπε χαρακτηριστικά. «Δεν είναι ο τόπος να απαντήσετε», είπε ο Μητροπολίτης Γλυφάδας Παύλος, από την θέση του στο ακροατήριο, πλάι στον Μητροπολίτη Μεσογαίας Νικόλαο. Η παρέμβαση ενόχλησε τον Μητροπολίτη Χρυσόστομο που ετοιμαζόταν να απαντήσει στον Μητροπολίτη Κερκύρας Νεκτάριο και αναφερόμενος στον Μητροπολίτη Γλυφάδας έκανε λόγο για «υποβολέα».
Ο Μητροπολίτης Γλυφάδας αντέδρασε διαμαρτυρόμενος υποστηρίζοντας ότι δεν θα έπρεπε να απαντήσει ο Μητροπολίτης Μεσσηνίας. «Θα μου κλείσετε το στόμα;», τον ρώτησε ο Μητροπολίτης Μεσσηνίας και διερωτήθηκε αν ο Μητροπολίτης Παύλος ανέλαβε τον ρόλο του Προέδρου της Συνεδρίασης, υποκαθιστώντας τον Αρχιεπίσκοπο Αθηνών.

«Θα τα πούμε στη Σύνοδο», είπε σε άλλο σημείο ο Μητροπολίτης Γλυφάδας, καθώς το θερμόμετρο της έντασης και της αντιπαράθεσης διαρκώς ανέβαινε. «Με απειλείτε; Όποτε θέλετε», ανταπάντησε ο Μεσσηνίας Χρυσόστομος.

Ο Μητροπολίτης Παύλος είχε σηκωθεί όρθιος και ζητούσε να μην συνεχιστεί η συζήτηση και να μην τοποθετηθεί για το θέμα ο Μητροπολίτης Χρυσόστομος. Τον επέκρινε μάλιστα γιατί «προσέβαλε» τη ΔΙΣ με το άρθρο του που δημοσιεύθηκε στο διαδίκτυο .

Ο Αρχιεπίσκοπος επιχείρησε να εκτονώσει την ένταση. Ζήτησε από το Μητροπολίτη Γλυφάδας να μην φωνάζει και να καθίσει στη θέση του ενώ έσπευσε να κλείσει τη συζήτηση ευχαριστώντας τον Μητροπολίτη Μεσσηνίας για την θετική εισήγησή του.

Μόλις ολοκλήρωσε ο Αρχιεπίσκοπος, ο Μητροπολίτης Μεσσηνίας ζήτησε το λόγο για να απαντήσει. «Όταν μια απόφαση της Διαρκούς Ιεράς Συνόδου δημοσιοποιείται στο διαδίκτυο τότε μπορεί να σχολιαστεί δημόσια», είπε ο Μητροπολίτης Χρυσόστομος προκαλώντας εκ νέου την αντίδραση του Μητροπολίτη Γλυφάδας.

Εκείνη τη στιγμή ο Αρχιεπίσκοπος σηκώθηκε, είπε «δι ευχών» και – προς το παρόν όπως όλα δείχνουν – έληξε το «επεισόδιο»!




Νωρίτερα στη συζήτηση που ακολούθησε μετά την ομιλία του Μητροπολίτη Μεσσηνίας Χρυσοστόμου τοποθετήθηκαν, μεταξύ άλλων, οι Μητροπολίτες Εδέσσης, Αλεξανδρουπόλεως, Ελευθερουπόλεως και καθηγητές των δύο Θεολογικών Σχολών Αθηνών και Θεσσαλονίκης.

Πριν την έναρξη της καθιερωμένης εκδήλωσης της Ιεράς Συνόδου τελέσθηκε θεία λειτουργία στο Καθολικό της Μονής Πεντέλης, προεξάρχοντος του Αρχιεπισκόπου Αθηνών και με την συμμετοχή των Μητροπολιτών Κυθήρων Σεραφείμ και Ελευθερουπόλεως Χρυσοστόμου. Παρέστησαν συμπροσευχόμενοι τα μέλη της ΔΙΣ, ιεράρχες του Λεκανοπεδίου, κληρικοί, πανεπιστημιακοί δάσκαλοι και πλήθος πιστών.

Πέμπτη, 2 Φεβρουαρίου 2012

TOYΣ ΑΛΕΥΡΩΣΑΝ...

Στη φωτο ο δήμαρχος Καλαμάτας Π. Νίκας ξεσκονίζεται μετά το αλεύρωμα

Μια δημοτική υπάλληλος που πέταξε αλεύρι στους επίσημους κατά τη λιτανεία της εικόνας της Παναγίας της Υπαπαντής, στην αρχή της Αριστομένους, συνελήφθη στη γιορτή της πολιούχου της Καλαμάτας. Στη λιτανεία υπήρξαν αποδοκιμασίες, χλιαρές, στις οδούς Υπαπαντής και Φαρών, όπου μεμονωμένα άτομα φώναξαν ’’κλέφτες’´ ή ζήτησαν από τους βουλευτές ’’να φύγουν και να γκρεμοτσακιστούν’’. Για πρώτη φορά, σε δημόσια εκδήλωση - σε λιτανεία εικόνας μάλιστα, ήταν τόσα αυστηρά τα μέτρα ασφαλείας, καθώς άνδρες της Ασφάλειας και αστυνομικοί της ΟΠΚΕ, ακολούθησαν τη λιτανεία, δεξιά και αριστερά από τους επίσημους, για να προλάβουν εκδηλώσεις αντίδρασης.
Στην ομιλία του, με την ολοκλήρωση της λιτανείας, μπροστά στο ναό της Υπαπαντής, ο μητροπολίτης Μεσσηνίας Χρυσόστομος έστειλε μήνυμα στους ξένους παράγοντες πως ο ελληνικός λαός δεν αντέχει άλλο και κάλεσε τον εκπρόσωπο της κυβέρνησης – υφυπουργό Εθνικής Αμυνας Γιώργο Γεωργίου να το μεταφέρει και στην κυβέρνηση.

Το μεσημέρι της Παρασκευής θα δικαστεί στο Αυτόφωρο η γυναίκα – δημοτική υπάλληλος, που πέταξε αλεύρι κατά των πολιτικών στη λιτανεία της εικόνας της Υπαπαντής, σήμερα, στη γιορτή της πολιούχου της Καλαμάτας. Η γυναίκα που οδηγήθηκε στον εισαγγελέα, αφέθηκε ελεύθερη.